บล็อคบ้าๆที่ดีแต่ไร้สาระไปวันๆ=[]="

งานยังไม่เดิน แต่ดันจะอัพบล็อก?

แย่เนอะ =="

 

 

 

 

เป็นความรู้สึกที่ตกตะกอนค้างอยู่ในใจ

ตั้งแต่อยู่บนชั้น8 จนถึงกลับบ้าน

ก็ว่าจะปล่อยให้มันผ่านไป

 

แต่มาเห็นด้อยอัพแล้วอดไม่ได้..

 

พูดไม่ถูกเหมือนกัน ว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน

จากตอนแรกเข้าไปแบบว่างๆกลวงๆ

แต่เมื่อเวลาค่อยๆผ่านไป....

 

บรรยากาศที่คุ้นเคย เสียงกลองที่ดังก้องกังวาล

หัวใจก็เริ่มเต้นแรงขึ้น..แรงขึ้น

 

เหมือนมีบางอย่างที่ค่อยๆไหลริน เติมเต็มในใจ

มากขึ้น.... มากขึ้น....

 

จนออกมาด้วยใจล้นๆ เต็มตื้น...

 

 

ในขณะที่ความนึกคิดไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว...

 

ย้อนคืนวันกลับไป

 

ในวันนี้  วันที่เป็นเราที่ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น...

ตรงที่พี่ๆปี3ยืนล้อมอยู่รายรอบ

 

เสียงกลองกระหึมดังปลุกเร้า

เสียงเพลงสะเทือนเลื่อนลั่น

เสียงสะอื้นและน้ำตาที่รินไหล...

 

 

เท่าไรก็พร้อมที่จะให้...

ตอนนั้นไม่รู้แล้วว่าเพื่อใคร..

 

เพื่อพี่?เพื่อเพื่อน? 

 

จะเพื่อใครก็ช่างมันปะไร! 

 

 

 

รู้แค่ว่า..เต็มที่!! ...ให้มากที่สุด!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ว่าวันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปเท่าไหร่

ก็ยังอยากจะเป็นน้องปีหนึ่งของพี่ๆตลอดไป...